Saskia rolt

En in spanning wachten de duizenden lezers van Saskiarolt op het vervolg. Hun nagels zijn al volledig afgekloven. Hoe zou het zijn geweest, die eerste keer trainen na 6 maanden afwezigheid? ‘Kom Sax, vertel het ons! Snel we houden het niet meer!’ klinkt het…

Training 1
Ik was werkelijk nerveus die woensdag 4 mei. Als ik niet te veel pijn zou hebben zou ik mijn training kunnen hervatten. Zou het wel te pijnlijk zijn, dan zou het wel eens het einde van mijn korte roller derby-carrière kunnen betekenen. Nadat ik mij weer eens volledig had ingepakt met passende bescherming (ditmaal met patella-bandjes onder mijn kniebeschermers, ipv volleybalpads), stapte ik bibberend op de baan. Mijn benen wisten nog perfect wat ze moesten doen en stuurden mijn voeten over de track. Terwijl ik daar reed kreeg ik een brok in mijn keel dat daar een goede twintig minuten bleef zitten. Het was ongelooflijk fijn om terug te zijn. Sir Skate-a-lot analyseerde mijn houding en schaatsbeweging en corrigeerde me: neus, knieën en tenen op één lijn houden, schouders naar achteren, niet gaan hangen. Lichter skaten, minder op kracht, zoals ik deed, meer een beweging naar opzij maken… Het was een beetje opnieuw leren lopen, maar ik wil er alles aandoen om dooooor te kunnen gaan met skaten. Ik wil rollen, niet meer stilstaan!

Veel skills had ik nog wel in me, al moest ik voor de een wat dieper graven als voor de ander. Ik heb één keer even een time-out genomen, toen één knie iets te moeilijk ging doen. Maar ik kon na tien minuten terug de baan op. De volgende 48 uur liep ik op wolkjes.

Training 2
Vreemd: een half jaar lang heb ik letterlijk elke dag pijn gevoeld in mijn knieën. Sinds deze eerste training heb ik enkel nog wat terug-ontwakende spieren gevoeld. Maar dus GEEN pijn meer in mijn knieën! Ik kan mijn geluk niet op! Niet alleen valt het skaten mee, het lijkt de training een ultieme therapie. Dapper trek ik op dinsdag 10 mei mijn skates weer aan en doe mee met de scrimmage training. Al snel blijkt dat ik overmoedig ben. Dat het team al zoveel verder gevorderd is dan ik (duh..). Niet alleen qua skills, maar ook als team, strategisch en zo. Het was naïef om de illusie te hebben dat ik er na één training zo weer bij zou zijn. Ik ga mentaal keihard op mijn bek. Nee Sas, je hebt nog een lange weg te gaan.

Training 3
Ik besluit de volgende dag terug te gaan trainen. Het is me nu heel duidelijk: ik moet hard wérken om er terug te kunnen staan en mee te kunnen spelen in een scrimmage of een bout. Eigenlijk zie ik het heel positief: door mijn blessure krijg ik een nieuwe kans om te groeien, een nieuwe uitdaging. Ik leg mij erbij neer dat ik niet meer bij de besten behoor op dit ogenblik. Dat dat heel normaal is en dat ik vertrouwen moet hebben in mijzelf. Het valt niet mee, echt niet, maar ik moet bescheidener, nederiger zijn op dit moment. Het heeft geen zin om meteen de beste proberen te zijn, om direct alles weer te kunnen. Ik moet de tijd nemen. Des te eerder sta ik daar weer terug, als jammer, blocker of pivot, klaar en vol zin om met mijn team geschiedenis te schrijven.

Mijn ego heeft al meerdere blogs nodig, maar misschien hebben mijn knieën ook een eigen blog nodig. Anyway, the saga continues en we naderen de ontknoping!

Dinsdag heb ik een MRI-scan laten maken van mijn rechterknie. Dat was heel eng, in zo’n tunnel enzo. Waar je 15 minuten bewegingloos in moet liggen en die heel veel lawaai maakt. Brr. De volgende dag kon ik mijn foto’s afhalen. Ik was een beetje teleurgesteld, want ik hoopte op van die mooie semi-transparante zwart-wit platen, die ze in ziekenhuisseries altijd met zo’n nonchalante zwaai op een lichtbak kwakken. Ik kreeg een cd-rom. En een brief waar ik weinig van snapte. Maar de beelden vind ik tamelijk wicked. Check dit: mijn knie, in al zijn zwart-witte glorie!

Truly a work of art, non?

De huisarts wist mij te vertellen dat the gist was dat ik chondromalacie heb: een soort verweking van het kraakbeen, veroorzaakt door overbelasting. Ik moet daarom naar een orthopedist voor verdere behandeling, maar tegelijkertijd was er ook goed nieuws: ik mag weer gaan trainen! Volgende week woensdag zal ik er dus weer staan, op mijn wieltjes, op het Deurnese beton.

Ik. Kan. Niet. Wachten.

de taakverdeling

Het is 25 april en ik heb nog altijd niet geskate. Te weinig progressie, nog altijd ontstoken kraakbeen, blablabla… Maarrr: if you can’t roll, you can still rock, dus waar ik het wél over wilde hebben, is de scrimmage tussen de Amsterdam Derby Dames en onze bevallige Roller Dolls. Deze eerste oefenwedstrijd wilde ik niet missen. Ik kon mezelf gelukkig nuttig maken als NSO.

NSO’s zijn Non Skating Officials. Ze helpen de referees, houden de scores bij, timen de jams, etc. Ze zijn een beetje de grijze muizen op het veld, want ze hebben (zoals de naam al zegt) geen rollerskates aan en voeren hun taken uit in stilte -en in doorgaans relatief saaie outfits. Toch kan een derby match niet zonder NSO’s. Er zijn zoveel verschillende penalties, zoveel verschillende namen en scores, … zonder NSO’s zou rollerderby pas echt een chaos zijn.

Penalty chicks
Samen met FemGem beheerde ik het penalty bord in het centrum van de baan. Ze hebben trouwens niet bij alle derby bouts en scrimmages zo’n bord, dus niet raar opkijken als je het niet kent. De NSO taak zou vergelijkbaar zijn met die van ‘wrangler’, if you must know. Fem en ik hadden allebei een beetje schrik voor deze taak. We waren allebei bang dat we het niet gingen snappen gedurende de match en dat we fouten gingen maken en dat alles dan in de soep zou lopen en dat de wedstrijd dan verpest zou zijn en dat ze dan met stoelen en rolschaatsen naar ons gingen gooien. Maar het viel mee.

Zowel de Derby Dames als de Roller Dolls speelden opvallend netjes, zeker in het begin. Het was ontzettend gaaf om eigenlijk midden in de actie te staan, al ben ik nog een beetje duizelig van de hele tijd mee te draaien met de jammers en het pack. Het was moeilijk om niet heel hard te juichen voor ons team, dat werkelijk bangelijk speelde. Ik zag hoe de meiden tactisch te werk gingen, communiceerden en elkaar hielpen. Heel leerrijk om een derby match vanaf zo’n privilege plaats mee te maken.

a task with a view

Tussen de zebra’s
Weet je wat trouwens vreemd is? Als toeschouwer, zonder veel kennis lijkt roller derby heel chaotisch. Als speler lijkt het speelveld heel geordend en lijken de referees juist chaotisch. Maar als je in het centrum staat, met de referees, en je ziet hoe zij op elkaar ingespeeld zijn en de taken verdeeld zijn, lijkt de werking van de refs ook veel logischer.
Om zo dicht bij de referees te werken, gaf me een nog dieper respect voor de ‘zebra’s’. Het was een eer om onder de vleugels van de referees van Gent, Antwerpen, Rotterdam, Amsterdam, VS (Hunter S. Toss ‘em!) en Duitsland (Major Madness!) te NSO’en.

NSO: no skating, no cheering
Als NSO mag je natuurlijk niet partijdig zijn en dat is niet altijd even gemakkelijk. Fem en ik stonden geregeld op onze tanden te bijten als we eigenlijk heel hard wilden cheeren voor ons team. Het bleek niet nodig: de One Love Roller Dolls speelden de Amsterdam Derby Dames naar huis met 211 tegen 49.

ik met de kerfstok

Ik kan het iedereen aanraden om eens een NSO-taak op zich te nemen. Het is niet moeilijk, het is een ideale gelegenheid om iets bij te leren over de sport door het vanuit een ander perspectief te bekijken en in het geval van eventuele blessures (…) kun je op die manier toch heel veel voor je team, en de wedstrijd in zijn geheel, betekenen.

Deze post verscheen ook op de blog van One Love Roller Dolls.

What the what???? Ik ben al maanden out en toch word ik verkozen tot Skater of the Month! Kijk kijk kijk mij hier two knee’en alsof mijn leven ervan afhangt:

Ga op de website naar Team > Featured Skater (rechtsonder) voor staalharde bewijzen.

Ik wil graag m’n ouders bedanken, mijn lief, mijn cavia (omdat je er altijd voor me bent) en natuurlijk vooral de Roller Dolls. For changing my life. Love you girls!

Ik kom juist van de kinesist vandaan en ik kan wel janken. Van blijdschap. Volgens meneer de kinesist genezen mijn knieën supergoed en is mijn deadline van 1 april heel haalbaar. Ik mag het zelfs al eerder proberen, maar dan zal mijn lief mij waarschijnlijk iets aandoen. We gaan namelijk eerst eind maart nog op een blitzvakantie en als ik dan toch terug last zou hebben zou dat te zuur zijn. Ik laat het liever 100% genezen en 1 april, kikker in je bil, hijs ik mij weer in hotpants, baby! Het zal een maatje groter zijn dan voorheen, but(t) who cares.

Wauw, wat fijn om zoveel lieve reacties (in de post hieronder en op Facebook) te krijgen op mijn blogpost! Bedankt allemaal.
Ik had het gevoel dat het hoog tijd was om te zeggen wat er aan de hand is, maar tegelijk vond ik het ook moeilijk om te delen. Ik wil niet zielig doen ofzo. Nou ja, wel tegen mezelf en de mensen rond mij, maar jij als bloglezer moet natuurlijk vooral geloven dat ik MEGA-stoer en MEGA-onverwoestbaar ben. Ehem… #fail

Hoe dan ook: jullie reacties zijn een steun in de rug om vooral elke dag mijn oefeningen te doen. Laten we dit afspreken: ik doe braaf wat de kinesist mij opdraagt, laat de moed niet zakken en voor de zomer bind ik terug mijn rollers aan. Om te skaten, voor echt. Deal?

Leeft ze nog? Jawel, ze leeft nog. Rolt ze nog? Dat is een ander verhaal.

Eind oktober kreeg ik steeds meer last van mijn knieën: vooral als ik op rolschaatsen stond schoot de pijn er doorheen. De eerste keren negeerde ik het, maar op een gegeven moment moest ik echt forfait geven en op de bank gaan zitten. De pijn werd te erg.
Ik nam twee weken rust en probeerde opnieuw te skaten. Het was een behoorlijke klap om te merken dat het nog helemaal niet over was. Weer moest ik al na enkele minuten plaats nemen op de bank en besloot ik nog meer rust te nemen.

Het bleek echter nog niet genoeg, want als ik een dag in de weer was geweest, en dus veel had rondgelopen, kwamen de steken nu ook soms. Dit had ik nog nooit gehad…

De huisarts bekeek mijn knieën en verwees me naar een kinesist. Die schreef me oefeningen en veel rust voor. Het zou wel goedkomen, beloofde hij.

Wat ik niet had voorzien, was de mentale klap die ik kreeg: van de ene op de andere dag moest ik stoppen met iets waar ik me drie keer per week vol passie in stortte. Ik garandeer het je, het effect daarvan is een stevige mindfucker.
Aan de baan zitten en toekijken was ook niet fijn, daar ben ik veel te jaloers voor – ik wil MEEDOEN! Niet kijken!

Nu ben ik dus al ruim drie maanden niet meer op de baan geweest. And it sucks. Mijn strakke derby-lijf zakt uit met de dag en mijn rolschaatsen fungeren enkel nog als balast bij de beenspieroefeningen die ik moet doen. Zelfs het verjaardagsfeestje van de One Love Roller Dolls moest ik missen, omdat ik zelfs de keuken niet meer zonder pijn kon bereiken.Boehoe..

Zal Saskia ooit weer rollen?

Stil hier hè? Dat komt doordat ik momenteel niet kan skaten. En dat maakt me boos – maaaaaaaaaaaad even! Mijn knieën ‘klikken’ en doen flink pijn na een paar oefeningen. Typisch verschijnsel bij schaatsers en skaters, schijnt. Ik schreef er een blogje over op de OLRD-blog.

Ik hoop zoooo hard dat dit euvel van tijdelijke aard is. Nooit eerder viel ik zo hard voor een sport (ook figuurlijk) en ik mis het rolschaatsen verschrikkelijk.

Dit weekend ga ik, als pleister op de wonde, met de Dolls naar Duitsland. We gaan de Go Go Gent Roller Girls supporteren tijdens hun eerste internationale bout. Ze spelen in Stuttgart tegen de Stuttgart Valley Rollergirlz. Het is de eerste keer -ever- dat ik uit eigen beweging naar een sportevent ga. En dan nog in het buitenland begot. Roller derby, what did you do to me?

Veel geleerd vanavond. Ik kan al een beetje weaven, heb de techniek van m’n transitions aangescherpt en zijwaarts skaten komt ook (ooit) in orde. One foot plowen durf ik zelfs een piece of cake te noemen.

Maar de belangrijkste les van al: volgende keer warmer aankleden! Want oooow wat is het koud op de baan ‘s avonds. Dat wordt nog leuk als het straks winter is…

Eergisteren was het feest op de rolschaatsbaan! We hadden hoog rollend bezoek uit Eindhoven, Rotterdam en Gent en bovendien kregen we weer eens een camera in ons gezicht geduwd (of was het omgekeerd en duwden wij ons gezicht in de camera?). Dit maal was het de toffe bende van Made TeeVee die verslag kwam doen van onze activiteiten. Omdat het ook nog een family day was, stonden er flink wat toeschouwers aan de kant. Redenen genoeg om ons beste beentje voor te zetten!

Vanaf 13 uur was er een bootcamp voor de Eindhovense Rock City Rollers en de Rotterdam Death Row Honeys. De meisjes lieten zich van hun beste kant zien en werkten hard om onder leiding van Miss Lolli Chop hun skills nog wat aan te scherpen. Er werd geskate, gevallen en gestopt dat het een lieve lust was. Ondergetekende wierp af en toe een blik en zag dat het goed was. Well done, babes!

De Beginners van de One Love Roller Dolls kregen nog een vet lesje Blocking 101. E.V. Wonder en An C Hammer waren 2 weken geleden in Londen voor een bootcamp dat geheel in het teken stond van blocking, dus hadden ze veel wijsheid met ons te delen. Zo is het heel belangrijk om echt heel laag te skaten, met je benen vrij wijd uiteen en je kont naar achter. Voortbewegend doe je vooral skullend. Als je een block moet aannemen, moet je vooral in de block stappen, zodat je sterk genoeg staat om hem op te vangen. Heel fijn om zo’n uitgebreide theorie te krijgen en te oefenen. We botsten onze schouders en heupen tot ze blauw zagen.

Foto: Made TeeVee

En toen was het tijd voor een training voor op d’n tellevies. Na een stretchsessie gingen de Beginners en Fresh Meat All Stars jumpen. Over een rijtje lage kegeltjes jumpen was ‘Too easy’, volgens Lolli, dus werden het steeds meer lagen kegeltjes, tot we over een toren van 5 kegeltjes (ca. 40cm) heensprongen. En, echt waar, dat ging buitengewoon vlekkeloos. Trots op ons!

Maar natuurlijk waren de toeschouwers en die van de televisie vooral gekomen om een potje derby te zien. Derrrrrby it is! Maar oeps, ineens waren daar een paar stukken wild vlees die mee wilden doen… Gents vlees! Whaaa! Ik had nog niet eerder tegen spelers van buiten de OLRD gespeeld, dus ik had geen idee waar ik me aan moest verwachten. Damn, deze dames spelen toch al duidelijk op een ander niveau. Ze communiceerden efficient, speelden tactisch en werkten goed samen. Wonderschoon om te zien en o zo leerrijk, tegelijkertijd wel een beetje confronterend. But hey, het geeft je wel weer een goede indruk van waar we naar toe moeten met ons team en wat ik als individuele derby doll nog te leren heb (veel, heeeeel veel!). Ik hoop dat we snel nog eens samen kunnen spelen en trainen.

Moe, stinkend en bezweet verlieten we het slagveld. Met opgeheven hoofd, ah ja!

Meer foto’s volgen spoedig

Deze post verscheen ook op de OLRD-blog.