Saskia rolt

Mijn ego heeft al meerdere blogs nodig, maar misschien hebben mijn knieën ook een eigen blog nodig. Anyway, the saga continues en we naderen de ontknoping!

Dinsdag heb ik een MRI-scan laten maken van mijn rechterknie. Dat was heel eng, in zo’n tunnel enzo. Waar je 15 minuten bewegingloos in moet liggen en die heel veel lawaai maakt. Brr. De volgende dag kon ik mijn foto’s afhalen. Ik was een beetje teleurgesteld, want ik hoopte op van die mooie semi-transparante zwart-wit platen, die ze in ziekenhuisseries altijd met zo’n nonchalante zwaai op een lichtbak kwakken. Ik kreeg een cd-rom. En een brief waar ik weinig van snapte. Maar de beelden vind ik tamelijk wicked. Check dit: mijn knie, in al zijn zwart-witte glorie!

Truly a work of art, non?

De huisarts wist mij te vertellen dat the gist was dat ik chondromalacie heb: een soort verweking van het kraakbeen, veroorzaakt door overbelasting. Ik moet daarom naar een orthopedist voor verdere behandeling, maar tegelijkertijd was er ook goed nieuws: ik mag weer gaan trainen! Volgende week woensdag zal ik er dus weer staan, op mijn wieltjes, op het Deurnese beton.

Ik. Kan. Niet. Wachten.