Saskia rolt

En in spanning wachten de duizenden lezers van Saskiarolt op het vervolg. Hun nagels zijn al volledig afgekloven. Hoe zou het zijn geweest, die eerste keer trainen na 6 maanden afwezigheid? ‘Kom Sax, vertel het ons! Snel we houden het niet meer!’ klinkt het…

Training 1
Ik was werkelijk nerveus die woensdag 4 mei. Als ik niet te veel pijn zou hebben zou ik mijn training kunnen hervatten. Zou het wel te pijnlijk zijn, dan zou het wel eens het einde van mijn korte roller derby-carrière kunnen betekenen. Nadat ik mij weer eens volledig had ingepakt met passende bescherming (ditmaal met patella-bandjes onder mijn kniebeschermers, ipv volleybalpads), stapte ik bibberend op de baan. Mijn benen wisten nog perfect wat ze moesten doen en stuurden mijn voeten over de track. Terwijl ik daar reed kreeg ik een brok in mijn keel dat daar een goede twintig minuten bleef zitten. Het was ongelooflijk fijn om terug te zijn. Sir Skate-a-lot analyseerde mijn houding en schaatsbeweging en corrigeerde me: neus, knieën en tenen op één lijn houden, schouders naar achteren, niet gaan hangen. Lichter skaten, minder op kracht, zoals ik deed, meer een beweging naar opzij maken… Het was een beetje opnieuw leren lopen, maar ik wil er alles aandoen om dooooor te kunnen gaan met skaten. Ik wil rollen, niet meer stilstaan!

Veel skills had ik nog wel in me, al moest ik voor de een wat dieper graven als voor de ander. Ik heb één keer even een time-out genomen, toen één knie iets te moeilijk ging doen. Maar ik kon na tien minuten terug de baan op. De volgende 48 uur liep ik op wolkjes.

Training 2
Vreemd: een half jaar lang heb ik letterlijk elke dag pijn gevoeld in mijn knieën. Sinds deze eerste training heb ik enkel nog wat terug-ontwakende spieren gevoeld. Maar dus GEEN pijn meer in mijn knieën! Ik kan mijn geluk niet op! Niet alleen valt het skaten mee, het lijkt de training een ultieme therapie. Dapper trek ik op dinsdag 10 mei mijn skates weer aan en doe mee met de scrimmage training. Al snel blijkt dat ik overmoedig ben. Dat het team al zoveel verder gevorderd is dan ik (duh..). Niet alleen qua skills, maar ook als team, strategisch en zo. Het was naïef om de illusie te hebben dat ik er na één training zo weer bij zou zijn. Ik ga mentaal keihard op mijn bek. Nee Sas, je hebt nog een lange weg te gaan.

Training 3
Ik besluit de volgende dag terug te gaan trainen. Het is me nu heel duidelijk: ik moet hard wérken om er terug te kunnen staan en mee te kunnen spelen in een scrimmage of een bout. Eigenlijk zie ik het heel positief: door mijn blessure krijg ik een nieuwe kans om te groeien, een nieuwe uitdaging. Ik leg mij erbij neer dat ik niet meer bij de besten behoor op dit ogenblik. Dat dat heel normaal is en dat ik vertrouwen moet hebben in mijzelf. Het valt niet mee, echt niet, maar ik moet bescheidener, nederiger zijn op dit moment. Het heeft geen zin om meteen de beste proberen te zijn, om direct alles weer te kunnen. Ik moet de tijd nemen. Des te eerder sta ik daar weer terug, als jammer, blocker of pivot, klaar en vol zin om met mijn team geschiedenis te schrijven.

2 Responses to “Back on track”