Saskia rolt

Archive for the ‘pain’ Category

En in spanning wachten de duizenden lezers van Saskiarolt op het vervolg. Hun nagels zijn al volledig afgekloven. Hoe zou het zijn geweest, die eerste keer trainen na 6 maanden afwezigheid? ‘Kom Sax, vertel het ons! Snel we houden het niet meer!’ klinkt het…

Training 1
Ik was werkelijk nerveus die woensdag 4 mei. Als ik niet te veel pijn zou hebben zou ik mijn training kunnen hervatten. Zou het wel te pijnlijk zijn, dan zou het wel eens het einde van mijn korte roller derby-carrière kunnen betekenen. Nadat ik mij weer eens volledig had ingepakt met passende bescherming (ditmaal met patella-bandjes onder mijn kniebeschermers, ipv volleybalpads), stapte ik bibberend op de baan. Mijn benen wisten nog perfect wat ze moesten doen en stuurden mijn voeten over de track. Terwijl ik daar reed kreeg ik een brok in mijn keel dat daar een goede twintig minuten bleef zitten. Het was ongelooflijk fijn om terug te zijn. Sir Skate-a-lot analyseerde mijn houding en schaatsbeweging en corrigeerde me: neus, knieën en tenen op één lijn houden, schouders naar achteren, niet gaan hangen. Lichter skaten, minder op kracht, zoals ik deed, meer een beweging naar opzij maken… Het was een beetje opnieuw leren lopen, maar ik wil er alles aandoen om dooooor te kunnen gaan met skaten. Ik wil rollen, niet meer stilstaan!

Veel skills had ik nog wel in me, al moest ik voor de een wat dieper graven als voor de ander. Ik heb één keer even een time-out genomen, toen één knie iets te moeilijk ging doen. Maar ik kon na tien minuten terug de baan op. De volgende 48 uur liep ik op wolkjes.

Training 2
Vreemd: een half jaar lang heb ik letterlijk elke dag pijn gevoeld in mijn knieën. Sinds deze eerste training heb ik enkel nog wat terug-ontwakende spieren gevoeld. Maar dus GEEN pijn meer in mijn knieën! Ik kan mijn geluk niet op! Niet alleen valt het skaten mee, het lijkt de training een ultieme therapie. Dapper trek ik op dinsdag 10 mei mijn skates weer aan en doe mee met de scrimmage training. Al snel blijkt dat ik overmoedig ben. Dat het team al zoveel verder gevorderd is dan ik (duh..). Niet alleen qua skills, maar ook als team, strategisch en zo. Het was naïef om de illusie te hebben dat ik er na één training zo weer bij zou zijn. Ik ga mentaal keihard op mijn bek. Nee Sas, je hebt nog een lange weg te gaan.

Training 3
Ik besluit de volgende dag terug te gaan trainen. Het is me nu heel duidelijk: ik moet hard wérken om er terug te kunnen staan en mee te kunnen spelen in een scrimmage of een bout. Eigenlijk zie ik het heel positief: door mijn blessure krijg ik een nieuwe kans om te groeien, een nieuwe uitdaging. Ik leg mij erbij neer dat ik niet meer bij de besten behoor op dit ogenblik. Dat dat heel normaal is en dat ik vertrouwen moet hebben in mijzelf. Het valt niet mee, echt niet, maar ik moet bescheidener, nederiger zijn op dit moment. Het heeft geen zin om meteen de beste proberen te zijn, om direct alles weer te kunnen. Ik moet de tijd nemen. Des te eerder sta ik daar weer terug, als jammer, blocker of pivot, klaar en vol zin om met mijn team geschiedenis te schrijven.

Mijn ego heeft al meerdere blogs nodig, maar misschien hebben mijn knieën ook een eigen blog nodig. Anyway, the saga continues en we naderen de ontknoping!

Dinsdag heb ik een MRI-scan laten maken van mijn rechterknie. Dat was heel eng, in zo’n tunnel enzo. Waar je 15 minuten bewegingloos in moet liggen en die heel veel lawaai maakt. Brr. De volgende dag kon ik mijn foto’s afhalen. Ik was een beetje teleurgesteld, want ik hoopte op van die mooie semi-transparante zwart-wit platen, die ze in ziekenhuisseries altijd met zo’n nonchalante zwaai op een lichtbak kwakken. Ik kreeg een cd-rom. En een brief waar ik weinig van snapte. Maar de beelden vind ik tamelijk wicked. Check dit: mijn knie, in al zijn zwart-witte glorie!

Truly a work of art, non?

De huisarts wist mij te vertellen dat the gist was dat ik chondromalacie heb: een soort verweking van het kraakbeen, veroorzaakt door overbelasting. Ik moet daarom naar een orthopedist voor verdere behandeling, maar tegelijkertijd was er ook goed nieuws: ik mag weer gaan trainen! Volgende week woensdag zal ik er dus weer staan, op mijn wieltjes, op het Deurnese beton.

Ik. Kan. Niet. Wachten.

Ik kom juist van de kinesist vandaan en ik kan wel janken. Van blijdschap. Volgens meneer de kinesist genezen mijn knieën supergoed en is mijn deadline van 1 april heel haalbaar. Ik mag het zelfs al eerder proberen, maar dan zal mijn lief mij waarschijnlijk iets aandoen. We gaan namelijk eerst eind maart nog op een blitzvakantie en als ik dan toch terug last zou hebben zou dat te zuur zijn. Ik laat het liever 100% genezen en 1 april, kikker in je bil, hijs ik mij weer in hotpants, baby! Het zal een maatje groter zijn dan voorheen, but(t) who cares.

Wauw, wat fijn om zoveel lieve reacties (in de post hieronder en op Facebook) te krijgen op mijn blogpost! Bedankt allemaal.
Ik had het gevoel dat het hoog tijd was om te zeggen wat er aan de hand is, maar tegelijk vond ik het ook moeilijk om te delen. Ik wil niet zielig doen ofzo. Nou ja, wel tegen mezelf en de mensen rond mij, maar jij als bloglezer moet natuurlijk vooral geloven dat ik MEGA-stoer en MEGA-onverwoestbaar ben. Ehem… #fail

Hoe dan ook: jullie reacties zijn een steun in de rug om vooral elke dag mijn oefeningen te doen. Laten we dit afspreken: ik doe braaf wat de kinesist mij opdraagt, laat de moed niet zakken en voor de zomer bind ik terug mijn rollers aan. Om te skaten, voor echt. Deal?

Leeft ze nog? Jawel, ze leeft nog. Rolt ze nog? Dat is een ander verhaal.

Eind oktober kreeg ik steeds meer last van mijn knieën: vooral als ik op rolschaatsen stond schoot de pijn er doorheen. De eerste keren negeerde ik het, maar op een gegeven moment moest ik echt forfait geven en op de bank gaan zitten. De pijn werd te erg.
Ik nam twee weken rust en probeerde opnieuw te skaten. Het was een behoorlijke klap om te merken dat het nog helemaal niet over was. Weer moest ik al na enkele minuten plaats nemen op de bank en besloot ik nog meer rust te nemen.

Het bleek echter nog niet genoeg, want als ik een dag in de weer was geweest, en dus veel had rondgelopen, kwamen de steken nu ook soms. Dit had ik nog nooit gehad…

De huisarts bekeek mijn knieën en verwees me naar een kinesist. Die schreef me oefeningen en veel rust voor. Het zou wel goedkomen, beloofde hij.

Wat ik niet had voorzien, was de mentale klap die ik kreeg: van de ene op de andere dag moest ik stoppen met iets waar ik me drie keer per week vol passie in stortte. Ik garandeer het je, het effect daarvan is een stevige mindfucker.
Aan de baan zitten en toekijken was ook niet fijn, daar ben ik veel te jaloers voor – ik wil MEEDOEN! Niet kijken!

Nu ben ik dus al ruim drie maanden niet meer op de baan geweest. And it sucks. Mijn strakke derby-lijf zakt uit met de dag en mijn rolschaatsen fungeren enkel nog als balast bij de beenspieroefeningen die ik moet doen. Zelfs het verjaardagsfeestje van de One Love Roller Dolls moest ik missen, omdat ik zelfs de keuken niet meer zonder pijn kon bereiken.Boehoe..

Zal Saskia ooit weer rollen?