Saskia rolt

Archive for the ‘training’ Category

En in spanning wachten de duizenden lezers van Saskiarolt op het vervolg. Hun nagels zijn al volledig afgekloven. Hoe zou het zijn geweest, die eerste keer trainen na 6 maanden afwezigheid? ‘Kom Sax, vertel het ons! Snel we houden het niet meer!’ klinkt het…

Training 1
Ik was werkelijk nerveus die woensdag 4 mei. Als ik niet te veel pijn zou hebben zou ik mijn training kunnen hervatten. Zou het wel te pijnlijk zijn, dan zou het wel eens het einde van mijn korte roller derby-carrière kunnen betekenen. Nadat ik mij weer eens volledig had ingepakt met passende bescherming (ditmaal met patella-bandjes onder mijn kniebeschermers, ipv volleybalpads), stapte ik bibberend op de baan. Mijn benen wisten nog perfect wat ze moesten doen en stuurden mijn voeten over de track. Terwijl ik daar reed kreeg ik een brok in mijn keel dat daar een goede twintig minuten bleef zitten. Het was ongelooflijk fijn om terug te zijn. Sir Skate-a-lot analyseerde mijn houding en schaatsbeweging en corrigeerde me: neus, knieën en tenen op één lijn houden, schouders naar achteren, niet gaan hangen. Lichter skaten, minder op kracht, zoals ik deed, meer een beweging naar opzij maken… Het was een beetje opnieuw leren lopen, maar ik wil er alles aandoen om dooooor te kunnen gaan met skaten. Ik wil rollen, niet meer stilstaan!

Veel skills had ik nog wel in me, al moest ik voor de een wat dieper graven als voor de ander. Ik heb één keer even een time-out genomen, toen één knie iets te moeilijk ging doen. Maar ik kon na tien minuten terug de baan op. De volgende 48 uur liep ik op wolkjes.

Training 2
Vreemd: een half jaar lang heb ik letterlijk elke dag pijn gevoeld in mijn knieën. Sinds deze eerste training heb ik enkel nog wat terug-ontwakende spieren gevoeld. Maar dus GEEN pijn meer in mijn knieën! Ik kan mijn geluk niet op! Niet alleen valt het skaten mee, het lijkt de training een ultieme therapie. Dapper trek ik op dinsdag 10 mei mijn skates weer aan en doe mee met de scrimmage training. Al snel blijkt dat ik overmoedig ben. Dat het team al zoveel verder gevorderd is dan ik (duh..). Niet alleen qua skills, maar ook als team, strategisch en zo. Het was naïef om de illusie te hebben dat ik er na één training zo weer bij zou zijn. Ik ga mentaal keihard op mijn bek. Nee Sas, je hebt nog een lange weg te gaan.

Training 3
Ik besluit de volgende dag terug te gaan trainen. Het is me nu heel duidelijk: ik moet hard wérken om er terug te kunnen staan en mee te kunnen spelen in een scrimmage of een bout. Eigenlijk zie ik het heel positief: door mijn blessure krijg ik een nieuwe kans om te groeien, een nieuwe uitdaging. Ik leg mij erbij neer dat ik niet meer bij de besten behoor op dit ogenblik. Dat dat heel normaal is en dat ik vertrouwen moet hebben in mijzelf. Het valt niet mee, echt niet, maar ik moet bescheidener, nederiger zijn op dit moment. Het heeft geen zin om meteen de beste proberen te zijn, om direct alles weer te kunnen. Ik moet de tijd nemen. Des te eerder sta ik daar weer terug, als jammer, blocker of pivot, klaar en vol zin om met mijn team geschiedenis te schrijven.

Veel geleerd vanavond. Ik kan al een beetje weaven, heb de techniek van m’n transitions aangescherpt en zijwaarts skaten komt ook (ooit) in orde. One foot plowen durf ik zelfs een piece of cake te noemen.

Maar de belangrijkste les van al: volgende keer warmer aankleden! Want oooow wat is het koud op de baan ‘s avonds. Dat wordt nog leuk als het straks winter is…

Twee weken Portugal waren precies wat ik nodig had. Twee weken dolen door spannende oorden, maar dus ook twee weken niet trainen. Gelukkig hebben Sander en ik gigantisch veel gewandeld, dus tijd om te verslappen kregen mijn beenspieren niet.

Bij terugkomst bleek wel dat mijn bovenlichaam de nodige training had gemist. Helemaal nu de collega Dolls eens zijn gaan meerollen met de Gent Go-Go Roller Girls. Daar leerden ze de 15 Minutes of Hell: een mix van stevige spierversterkende, push up-gerelateerde oefeningen, hiep hoi. Het is nodig: ik heb eigenlijk nooit mijn armspieren getraind, dus het is voor mij echt wel hell, maar ik merk dat ik langzaam aan wel iets sterker word.

De training ging verder heel goed. We trainen sinds een tijdje in levels, en dat helpt echt. Onlangs was er weer een Ass’day en veel van de Roller Dolls zijn geslaagd. Zo is onze Beginnersgroep al aardig aan het aandikken. Lucky for me: vanavond waren er herkansingen. Ik mocht mijn baseball (also from hell) nog eens tonen. Poging 1 ging redelijk, poging 2 gelukkig ook. Ik hoopte op een hakken-over-de-sloot (want een schoonheidsprijs zal ik wel nooit krijgen voor de baseball) gratie, en die kreeg ik. Thank god, ik ben eindelijk door die eerste assessments!

Het gaat goed met de One Love Roller Dolls! We zijn inmiddels al met een flink aantal rollergirls én rolling refs. Trainen doen we tegenwoordig in levels (newbies, fresh meat, fresh meat all stars en beginners), zodat iedereen eigenlijk sneller vooruit gaat. Ik zit in de beginnersgroep en focus me nu vooral op netjes en vlotjes mijn achterwaartse cross overs onder de knie te krijgen, een mooie barrel roll te berde te brengen, proberen zijwaarts te skaten (Charlie Chaplin-esque) en de screwdriver zo uit te voeren dat mijn knieschijf niet te lang onder druk staat en dus voelt alsof hij ontwricht wordt. Not easy. But hey.

I <3 my Dolls… Aan het eind van de training na mijn verjaardag (8 sept) werd er voor me gezongen en kreeg ik een cadeautje. Het was een moeilijk uit te pakken doos vol met… onderbroeken! How convenient Dankjewel lievelingen (mwaah*mwaah*mwaah).

Of ik ze even wil showen? Er, really? Hmm, eentje dan. Mét nieuw OLRD-shirt (verkrijgbaar op events en ongetwijfeld binnenkort via de site en/of Facebook) en kapotte groene panty. Jeuj.

✩

Ik loop een beetje achter met het vertellen van al mijn avonturen, dus nu heb ik ineens veeeeeel te vertellen! In de Saxia-teleX:

***

Geloof het of niet, maar vorige week dinsdag heb ik 3 redelijk geslaagde baseball slides gedaan. Onder redelijk geslaagd versta ik: met de enkel onder het andere been neerkomen, met de poep de grond raken en terug rechtkomen in dezelfde beweging.

Dat klinkt heel wat, maar ik heb er wel 2 uur op geoefend. Nee erger nog: ik heb er naast de baan ook nog thuis in de slaapkamer, in de living, in Sanders keuken en in de rij in de supermarkt op geoefend. Dat laatste was dan wel mentaal hè, in m’n hoofd de techniek analyseren en theorieën uitdenken.

***

En die Sander hè, ik doe die gast nog eens wat! Leg die 1x de techniek van de baseball uit en hij doet ‘em gewoon. Zonder skates, dat wel. Maar toch.

***

Donderdag was het moment van de waarheid. Ik moest bewijzen dat ik nu wel de double plow onder de knie heb en kan baseballen als de beste. Ik heb echter bewezen dat ik kan double plowen als de beste (4/4), maar m’n baseballs haalden het nèt niet. Nog 1 puntje en ik ben door mijn ass’ments. So close, yet so far away…

***

Trouwens, die avond heb ik ook mijn vuurdoop gehad als trainer voor het Fresh Meat. Was even wennen, maar wel heel erg leuk! Onderschat mij niet, ik lijk soms lief, maar da’s maar schijn. “Doet het pijn? Nee? Ga dan nog maar even door! Mwoehaha!”

Vandaag worden de assessments voor level 1 afgenomen. Afschaatsen zeg maar, voor je A-diploma. Zoiets. Wat je allemaal moet kunnen, postte ik al eerder hier.

Het gaat erom hangen: mijn double plow kan zeker beter (succesratio: 7 op 10) en mijn baseball is nog nooit gelukt. Duim voor me!

Update: wat een gemiste kans om deze blog niet ‘Ass Day’ te noemen. Gelukkig zijn er nog een hoop ass’essments te gaan.