Get Adobe Flash player

Archive for the ‘Uncategorized’ Category

Smitten

Verdorie, hoe ik het ook wend of keer: ik mis roller derby! Like crazy! Ik mis de sfeer, de oefeningen, het gevoel van overwinning als er iets goed lukt, het gevoel van ambitie als er iets niét lukt of veel beter kan. En de spierpijn… die soms wel tot 4 dagen aanhoudt. Like.

De recente gebeurtenissen zetten nog maar eens in de verf dat genieten van het leven zo belangrijk is. Dat je moet investeren in geluk – soms ook financieel. Life’s too short, het lijkt wat melig, maar het is toch zo? I’m working on a scheme, er moet toch een manier te vinden zijn om het toch te bekostigen. Sponsors zoeken? Anyone? :)

Ik heb vandaag Lolli Chop, de oprichtster van het derby team gemaild om te peilen wat er mogelijk is. Of er binnenkort een group order wordt gedaan. Tot ik weer op de rink kan staan huil ik mezelf in slaap.

Do the superman

Wat een moeilijke weken. De grond is even onder m’n voeten verdwenen. Het is alsof ik opnieuw moet leren praten, schrijven, lopen – en dus ook rolschaatsen. Apparently.

Vandaag deed ik, voor het eerst in lange tijd, een solo rolschaats-expeditie door de stad. Ik had de gordijnen van mijn lief ingenomen en ging die nu terugbrengen. Ja, ik ben nogal burgerlijk soms. Het is altijd een beetje zoeken naar veilige verkeersomstandigheden en lekker asfalt, maar de route die ik had uitgestippeld was behoorlijk doenbaar. Het lief besloot een stukje mee te rollen, waarop ik me genoodzaakt voelde enige trucjes te berde te brengen. Lieven dienen bij tijd en stond geïmponeerd te worden, nietwaar?

De trucjes waren nogal aan de flauwe kant, maar mijn superman-val, die volgde op een mislukte squat, was indrukwekkend. Vooral op mijn elleboog, die voor de gelegenheid onbeschermd was. De superman-val is een val op de knieën, waarbij je je snel klein maakt en met je ellebogen en polsen op de grond komt. Affijn, it’s a lot better with elbow pads. Een flinke schaafwond is mijn deel. Evenals een gekwetst ego.

En toen…

…was het stil. De reden:

mijn vader is overleden. Het ging al lang niet goed, maar natuurlijk is het altijd veel te vroeg. Hij is 64 jaar geworden.

Roller derbye

Tweet: met heel veel pijn in het hart veel te vroeg (voorlopig) afscheid genomen van een nieuwe passie #rollerderby

Godver. Ik kan het gewoon niet betalen. Tenminste niet als ik ook nog op vakantie wil. En ik heb een nieuwe smartphone nodig. En.. en… Damnit. Ik overweeg een Poor Girl’s Roller Club op te richten. Waarbij we gewoon heel hard rondjes gaan rijden op mooie paden. Hmmz…

The harder they come, the harder they fall

Wauw. Echt. Eindelijk een sport die me echt echt echt aanspreekt. Die draait om stoere vrouwen en skills. Met een lekkere dot snelheid en veel fun. En een beetje pijn, want na 8 keer vallen (opzettelijk, mind you) denk ik dat ik een klein spiertje had verrekt tussen mijn bil en dijbeen. Lastig. We trainden vallen, stappen (tussen kegeltjes doorklunen) en deden een speedline, waarbij de groep zich opstelt van langzaamste tot snelste. De voorste geeft het tempo aan sprint 2 rondes op haar volle snelheid. Met als gevolg dat de lijn steeds sneller gaat.

Okee het was hartstikke leuk, maar ik heb toch een klein probleem… Roller derby blijkt nogal kostelijk. Om de gear bij elkaar te krijgen toch tenminste. Bescherming kost al zo’n 100 euro, om over de skates nog te zwijgen. Je moet al snel denken aan een instapkost van minstens 500 euro.  En dat heb ik nu niet direct ‘to splurge’ op de bank staan. Moeilijk.

First taste

Een klein team van knappe meiden in spannende zuurstokroze shirtjes roetsjte over de gladde baan. De Dolls demonstreerden hun valtechnieken en de 3 stukken Vers Vlees, waarvan ik er dus één was, mochten meedoen. Omdat rolschaatsen niet nieuw voor me is, heb ik geen problemen met de verplaatsing op quads. Vallen is echter andere koek, want zeg nou zelf: uit jezelf train je dat niet graag. Natuurlijk is het wel hartstikke belangrijk, vooral als je naast rollerderby een professioneel leven hebt waarbij gebroken botten best vervelend zouden zijn. En anders ook trouwens.

Er is zeker ook ruimte voor fun. Zo deden we een variant op de stoelendans, waarbij kleine kegeltjes stoelen moesten voorstellen. Bij momenten schoven de vrouwenlijven languit over de baan, om nog maar een kegeltje te bemachtigen. Wie af was, moest pompen. Hell, daar mag ik ook wel eens op oefenen, want mijn armen zijn pure pap.

Frederik Herregods (@Fredjefoto op twitter) maakte foto’s…

…en JIM TV kwam filmen!

Anyway, ik vond het hartstikke leuk en ben van plan nog een training bij te wonen.

Roller derby in Antwerpen?

Ik weet niet meer wanneer ik voor het eerst van roller derby hoorde. Het kan zijn dat ik erover las in het Amerikaanse tijdschrift Bust, dat jarenlang mijn lijfblad was. Cool leek me dat: allemaal stoere vrouwen op wieltjes. Een beetje ruig, lekker snel en een uitgelezen kans om mijn collectie rare panties en fishnets nog eens boven te halen.

Een jaar geleden werd het eerste Belgische roller derby team opgericht. Vaak heb ik gedacht om naar de open dagen te gaan, maar zowel de trainingen als de zogenaamde fresh meat days vinden altijd plaats in Aalst en zijn dus lastig te bereiken met het openbaar vervoer. Dus volgde ik de Gentse rollerchicks met een half-doch-jaloers oog vanuit het Antwerpse.

Maar vandaag maakte mijn hart een sprongetje: bij de Cargo in Park Spoor Noord vond ik een flyer van The One Love Roller Dolls. Morgen is een fresh meat day op de rolschaatsbaan in Deurne! Ik weet wat ik ga doen morgen…

This is how I roll

Ik denk dat ik een jaar of 5 was toen mijn moeder me voor het eerst een rolschaats aanbond. Eerst eentje, met de andere voet kon ik dan afzetten en voorzichtig voelen hoe een schoen op wieltjes reageert. Al snel had ik de smaak te pakken en tot na m’n 13e was ik amper van mijn wielen te slaan. Een keer ben ik gigantisch op mijn bek gegaan: mijn broertje kon heel hard van de dijk af fietsen. Ik hield me vast aan zijn bagagedrager – het kon me niet snel genoeg gaan. Natuurlijk moest het een keer misgaan, met twee kapotte knieën, twee kapotte schouders, een gebroken pols en wat schrammen hier en daar tot gevolg. Mijn rolschaatspassie is daarna iets geluwd. Het kan ook zijn dat ik gewoon uit mijn schaatsen was gegroeid en er niet direct een nieuw paar voor handen was.

Op mijn 18e kocht ik opnieuw een paar skates. Dit keer zo’n classy set van zwarte leren enkellaarsjes (met hak), aluminium plates en goeie wieltjes. Een fijne set van Rodolfo’s.  Ooit schaatste ik van Leiden tot Badhoevedorp – een goeie 35 kilometers. Ik wilde een blokje om schaatsen, maar dat liep wat uit de hand. Affijn, van die schaatsen heb ik dus jaren plezier gehad. Tot mijn *ssh*le ex het voor elkaar kreeg om ze kwijt te spelen. Yes I’m still mad.

Hier ben ik vooral een beetje jong en een beetje stuk:

Begin april kocht ik een paar witte RSI’s met paarse wieltjes. Toen ik ze aantrok was het een beetje als thuiskomen. Baby, I was born to roll…